Over spiritus, bomen, muurschildering en snoezelkamer

Wat maken wij toch veel mee. Zaterdag zat ik nog met een groep bij families thuis. De moeder van dit zwaar gehandicapte kind was altijd samen met haar kind. Hij kon niet alleen zijn. Zij had het toch voor elkaar om samen met buren een complete maaltijd voor elkaar te maken voor ons. De binnenkomst was van beide kanten overweldigend. Je zal maar een kudde pinguins binnenkrijgen in je schamele onderkomen. Daar schrik je van. Gelukkig werden wij op ons gemak gesteld met een medicinale wodka. Dit bleek (gedeeltelijk) spiritus te zijn. Gelukkig zijn mijn slokdarmen nu helemaal van binnen schoon voor de komende maanden. Het glijd zo naar binnen, het is warm en je herkent wel iets, maar kan het dan nog niet thuisbrengen. Hij werd op zijn gemak gebracht met muziek. De combinatie spiritus en muziek was voor ons rustgevend.
Ze woonden in een huisje, die je veel op de vroegere “Veluwe” tegen kon komen. En zo genoten wij van deze bijzondere ontmoeting. Ik heb groot respect voor deze moeder, die een keuze voor haar kind heeft gemaakt.

Green BazaarOp zondag was het het koopdag en met ons waren er meerdere. Eerst de Green Bazaar, waar alle groenten, kruiden , vlees, gerechten, honing en kaas per afdeling uitgestald waren. Dus zo heb je 10 kruidenverkopers bij elkaar, die hun stal allemaal op eenzelfde manier hebben opgebouwd. Dit geeft een mooi gezicht. Charles, Ron en ik hebben gezellig een bakkie gedronken met uitzicht op de bazaar. De mierenhoop onder ons ging gelukkig gewoon door. Als witte pinguins vallen wij sowieso enorm op. In de ruimte om de bazaar werden diverse winkels leeggekocht door ons. Pantoffels, hoeden en spullen voor de snoezelkamer.

Maandag was weer de dag voor het internaat. We hebben eerst een kettingzaag vlakbij het internaat gekocht. Daarna met de technische groep naar een technische bazaar. Een doolhof met allemaal kleine winkeltjes, waar je van alles op technisch gebied kon komen. Victor van het internaat ging er eerst in om te kijken waar je een trap kon kopen. Eerst snapte ik dat niet totdat ik zelf met hem meeging. Je kunt er compleet verdwalen en bij ieder stalletje kun je weer iets anders kopen. Het lijkt enorm op de Ghanese en Nepalese markten, die ik tot nu toe gezien heb. Maar we hebben een trap en allerlei andere spullen gescoord. Bij de meeste winkels kregen wij spontaan korting. Wij hebben die ochtend voor euro 575 aan spullen gekocht. De boom kon aangevallen worden. Dat is na de lunch ook gebeurd. De top is uit de eerste boom verwijderd. En binnen zijn, naast het spelen met de gehandicapten, de muurschildering en de snoezelkamer al een behoorlijk eind gevorderd.

wereldbolVandaag, dinsdag, hebben wij afgesproken dat wij gaan proberen om alles zoveel mogelijk af te krijgen. En dat is grotendeels gelukt. De snoezelkamer is klaar en ziet er geweldig uit. Laten wij vooral hopen dat hij gebrukt gaat worden. De muurschilderingen bij de trap zijn bijzonder geslaagd. Links een nederlands landschap met een koe een klomp, tulpen en een molen. Rechts de kazachstaanse ridder op een tijger en de kazachstaanse vlag. En in het midden bij de trap een wereldbol, waar beide werelden bij elkaar komen.

De dames en heren van de bomenploeg zijn vandaag voortvarend aan de gang gegaan. De eerste boom is om, weliswaar na een aantal technische problemen. De tweede boom laten wij staan, omdat die veels te gevaarlijk is. En dus is de derde boom aangepakt. En ook deze is nu voor een deel al in brandhout verwerkt. Zowaar een fantantische prestatie.

Goed genoeg om morgen een dag met een bus de bergen in te gaan en te gaan wandelen in een natuurgebied. Lioeba, onze gids heeft dat allemaal geregeld met haar vader.

De snoezelkamer Donderdagmorgen gaan wij terug naar het internaat en ons verspreiden over de kamers om nog een morgen echt aandacht aan de kinderen te geven , door er gewoon te ZIJN. Lezen, aanraken, knuffelen, lachen, spelletje en dat moet voldoende zijn. Wij hopen dat de begeleiders dit zullen accepteren. Extra aandacht zal gegeven worden aan de allerergste gevallen, zoals de jongen die is vastgebonden aan de verwarming. Dat is voor buitenstaanders niet te begrijpen, maar voor veel van onze jongeren al wel. Deze jongen heeft 1 op 1 begeleiding nodig en die is er gewoon niet. Omdat hij totaal geen pijn voelt kan hij zichzelf enorm verwonden en hij loopt continu weg als hij los is. Hij is zwaar psychisch gestoord. Hoe zielig ook, wij respecteren de keuze van het internaat.

Gisteravond heeft iedereen zijn ervaringen, gevoelens en de vertaling naar de Kazachstaanse en Nederlandse situatie goed voor zichzelf verwoord in de gebruikelijke avondsessie. Dat was een zeer waardevolle sessie. Hier zie je ontwikkeling van onze jongeren geweldig in terug. Niemand komt hetzelfde thuis. Iedereen heeft zich ontwikkeld.

Groet, Anton.

3 reacties op “Over spiritus, bomen, muurschildering en snoezelkamer”

  1. louisien veerman schreef op:


    ik vind het heel fijn dat jullie “onze” jongeren op deze fantastische manier begeleiden. Iedereen heeft zich ontwikkeld, dat komt zeker door jullie geweldige inzet! Alvast bedankt daarvoor!


  2. Hans Trapman schreef op:


    Als Trapman Sr wist ik van Pepijn al in een vroeg stadium van dit project. Ik ben in 2006 in het gebied geweest waar jullie nu zijn. En weet dat jullie morgen een mooie tocht gaan maken. Ik heb die tocht hartje zomer 2006 gemaakt. Velden vol bloemen en uitzicht op een door de smog verborgen stad. Het zal morgen anders zijn zonder die bloemen en zo. Evengoed veel plezier en uithoudingsvermogen. Alle activiteiten volg ik uiteraard op de voet. Prachtig zo als alles gaat en door jullie wordt ervaren. En voor een deel ook heel herkenbaar. Dit is een geweldige win-win situatie,voor alle betrokkenen.Ik heb veel respect voor jullie inzet. Groet Pepijn van me. Een paar prima laatste dagen gewenst, een veilige terugvlucht en een goede thuiskomst.

    Hans Trapman, mede namens mijn vrouw Anne


  3. Robèrt Koopman schreef op:


    Het is en blijft een geweldig project!


Klik door naar ons foto album