Ron Water

Mijn naam is Ron Water. Ik ben 52 jaar oud en heb nog op natuurijs leren schaatsen. Wie kan dat nog tegenwoordig zeggen. Het schaatsen op een kunstijsbaan heb ik altijd als een noodzakelijk kwaad ervaren. Schaatsen is een van mijn passies. Het schaatsen in de vrije natuur geeft een ongelooflijk gevoel van vrijheid. Ik reed drie maal de Elfstedentocht uit en zie nu al uit naar de vierde maal.

Eind 2006 ontstond bij Anton het idee om namens ASV via Xplore een bijdrage te leveren in het kader van draagvlak versterking voor armoede bestrijding. Hij benaderde mij met de vraag of ik kon inschatten of er bij de jeugdleden van ASV voldoende belangstelling zou zijn. Dat leek mij geen onmogelijke misie. Bovendien leek het mij een heel gezonde zaak om mee te werken aan het creëren van armoede bestrijding.
In eerst instantie was ons vizier gericht op China. Na vele pogingen lukte het ons niet via internet om contacten in China te leggen. 

Uit mijn jeugd wist ik nog dat er ooit in Kazachstan een supersnelle ijsbaan lag waar veel wereldrecords werden gereden.

Hoewel het leggen van contacten op zich een hele klus was kwam ik via de Nederlandse ambassade in contact met Pepijn Trapman. Pepijn had net 2 jaar in Kazachstan gewerkt met de ouders van gehandicapten. Met hen heeft hij het AK BOTA project een huis voor gehandicapten gerealiseerd.  Via de website van Pepijn schreef ik Pepijn eind december 2006 een mailtje met onze bedoelingen. Pepijn belde mij nog geen dag later op. Het werd een goed en warm gesprek waarin Pepijn te kennen gaf onze ideeën om aan gehandicapte in Kazachstan schaatsles te ondersteunen. De eerste stap was gezet.

Als schaatstrainer van ASV heb ik het altijd leuk gevonden om met de jeugd te sporten en samen met hen elke keer weer op het ijs grenzen te verleggen door de PR's aan te scherpen. Met dit project is het niet anders: ook hier verleggen de deelnemers hun grenzen en realiseren zij ieder hun eigen persoonlijke prestatie om in de toekomst draagvlak te creëren voor armoede bestrijding.

De volgende stap was het realiseren van Go bij Xplore. Ik was trots op het hele begeleidingsteam met het besluit van Xplore om ons project goed te keuren. Ik verheug mij echt op ons vertrek naar Almaty op 16 februari 2008. De tijd kan mij niet snel genoeg gaan. Pepijn heeft in November in Almaty goed werk verricht in het kader van het voorbereiden van onze reis. Ons verblijf in een oud Russisch Sanatorium: wat moet ik mij daarbij voorstellen? Nog maar niet te spreken over de kou die wij daar moeten overwinnen. Uiteraard zullen wij veel indrukken opdoen die ons niet makkelijk zullen afgaan. Het bezoeken en meewerken in een internaat voor gehandicapten die door hun ouders zijn achtergelaten zullen heftig zijn. Daar zullen wij als een team elkaar bij moeten ondersteunen. Ik heb daar alle vertrouwen in omdat ik vind dat wij een leuke groep deelnemers hebben. Ik verwacht dat ik heel veel nieuwe (levens) ervaringen ga op doen in een uiterst bijzonder land als Kazachstan. We gaan veel andere mensen leren kennen ook als team zullen wij naar elkaar toe groeien en elkaar voor het leven herinneren.