De Geschiedenis

In vroeger dagen bestond Kazachstan uit weinig meer dan een verzameling nomadische rijkjes. Door de handel langs de Zijderoute naar China ontstond er rijkdom en beschaving langs de zuidrand van het land, maar het noordelijke deel bleef hoofdzakelijk nomadisch tot de Russische bemoeienis in de 18e eeuw.

De ons bekende geschiedenis van Kazachstan begint in de 6e eeuw voor Christus wanneer de macht van het Perzische Achaemenid Rijk zich uitstrekt tot voorbij de Amu-Darya rivier (de huidige grens tussen Turkmenistan en Uzbekistan). Tijdens het uitbreiden van zijn Rijk naar Centraal Azië versloeg Alexander de Grote in 330 vC de Perzen. Dit was de start van een nauwer contact tussen Europa en dit deel van Azië. De exacte datum waarop zijde vanuit China het westen bereikte blijft onbekend, maar de karavaanroutes door dit gebied tussen de twee grote beschavingscentra van de wereld op dat moment werden de belangrijkste routes voor de handel in deze gewilde stof en ze zijn nu bekend als de Zijderoute. In de eeuwen na het begin van onze jaartelling vestigden Turkse en Mongoolse stammen zich in dit gebied. De Islam werd door Arabieren in de 8e eeuw geïntroduceerd. De Mongoolse stammen onder leiding van Djengis Khan veroverden het gebied tussen 1219 en 1224 en het land werd daardoor deel van zijn grote Rijk.

De Kazachen worden gezien als afstammeling van de Mongoolse, Turkse en andere volken die hier leefden nadat het Rijk van Djengis Khan na zijn dood in kleinere stukken was verdeeld. Timur was de volgende heerser die bezit nam van delen van het land. Hoewel het centrum van zijn Rijk in steden als Samarkand en Buchara was gelegen rijkte zijn macht tot ver in het gebied dat we nu als Kazachstan kennen en één van zijn beroemdste gebouwen: het Mausoleum van Hodja Ahmed Yasavi kan nog steeds in de stad Turkestan worden bezocht. De Oezbeken (genoemd naar hun leider Özbeg in de 14e eeuw) regeerden in het noordelijke deel van Kazachstan en trokken na de dood van Timur langzaam naar het zuiden naar het voormalige Rijk van Timur. In 1468 werden de Oezbeken na een interne twist in twee groepen gesplitst. De zuidelijke groep specialiseerde zich in landbouw en streek neer in het land dat we nu als Oezbekistan kennen. De noordelijke groep bleef nomadisch en vormde zo het huidige Kazachse volk. Tegenwoordig lijken de talen Oezbeeks en Kazachs nog steeds sterk op elkaar en de gezichten van de mensen verschillen slechts licht in de grootte van de ogen.

Hoewel de Kazachen in staat bleken het laatste grote nomadische rijk te stichten dat liep van Samarkand in het zuiden tot grote delen van Siberië in het noorden nam hun macht langzaam af en kwam het land onder Russische controle toen tussen 1731 en 1742 de drie lokale khans trouw zwoeren aan de Russische Tsaar om zo bescherming te zoeken tegen het aggresieve Mongoolse Oyrats volk. De khanaten werden uiteindelijk in 1848 definitief opgeheven toen de Russen de totale politieke macht naar zich toetrokken. Het fort dat in 1854 door de Russen werd gebouwd in het zuidoosten was het begin van het huidige economische centrum Almaty. In de erop volgende periode werd Kazachstan door het Tsaristische regieme onderdrukt en grote groepen Russische en Oekraïnse kolonisten werden naar het land gebracht. Een tragisch hoogtepunt van deze onderdrukking werd bereikt in 1916 toen Kazachen protesteerden tegen hun mobilisatie voor arbeidshulp voor de Eerste Wereldoorlog. Er wordt geschat dat er 150,000 mensen werden gedood en 200,000 mensen naar China vluchtten als gevolg van de Russische acties om het protest te stoppen.

De communistische revolutie bracht geen vrijheid voor de mensen in Centraal Azië. In de jaren na de revolutie werden de grenzen van de Centraal Aziatische Sovjet Republieken gedefiniëerd, waarbij met name werd gekeken naar taalverschillen. In 1920 waren de grenzen officiëel vastgelegd en tot 1925 werd de naam Kirgizische Autonome Provincie gebruikt. In de jaren die volgden werden, in een poging van Moskou om het communistische idee over het land te verspreiden, grote groepen Kazachen gedwongen hun nomadische bestaan op te geven en te beginnen met collectieve landbouw. Naar schatting zijn tijdens die campagne zo'n 1 miljoen mensen de hongerdood gestorven. de Tweede Wereldoorlog zorgde voor een andere ramp voor de provincie Kazachstan die inmiddels in 1936 de status van volwaardige USSR Republiek had gekregen. In zijn angst voor aanvallen van binnenuit van in de Sovjet Unie woonachtige ethnische groepen van vijandige naties, verplaatste Stalin honderdduizenden Koreanen, Wolga Duitsers en anderen naar de afgelegen gebieden van Centraal Azië. Tijdens deze transporten kwam gemiddeld 30% van de mensen om het leven. Het was de zoveelste keer dat de regio overspoeld werd door nieuwe ethnische groeperingen. Na de onafhankelijkheid van Kazachstan in 1991 zijn de meeste van deze mensen, met name Duitsers en Joden gerehabiliteerd naar hun vaderland. De Koreanen vormden hierop de enige uitzondering. De regering van Zuid Korea steunde actief haar landgenoten om in Centraal Azië te blijven en hielp om hun economische toestand te verbeteren. Een voorbeeld hiervan is de Daewoo automobielfabriek die in Oezbekistan vlak na het uiteenvallen van de Sovjet Unie werd gebouwd.